नेहमीच्या सवयीप्रमाणे आम्ही खांद्यावर शबनम अडकवली, पायात सपाता अडकवल्या आणि दैनिकाच्या कचेरीकडे मोर्चा वळविला. सकाळचा दुसरा चहा जर संपादकांच्या पैशाने प्यायचा असेल तर बरोबर साडेदहा वाजता संपादकांच्या कचेरीत पोहचायला हवं हे आम्हाला इतक्या वर्षांच्या अनुभवाने चांगलंच माहीत झालं होतं.
ऐन चहाच्यावेळी आम्हाला समोर पाहून संपादकांच्या कपाळावर आठ्या उमटतील हेही आम्हाला इतक्या वर्षांच्या अनुभवाने चांगलंच माहीत झालं होतं आणि त्या आठयांकडे दुर्लक्ष करून चहा वसूल करण्यातही इतक्या वर्षांच्या अनुभवाने आम्ही चांगलेच पारंगत झाले होतो. शेवटी ‘मान न मान मै तेरा महेमान.’ या उक्तीप्रमाणे मिळवलेला चहा घशात ओतून झाल्यावर आम्ही प्यायल्या चहाला जागायचं ठरवलं.
आम्ही – ( चाहळलेल्या आवाजात) बोला साहेब , काय हुकूम ?
संपादक – हे पहा, दोन दौरे कव्हर करायचे आहेत , एक प्रधानसेवकांचा गुजरातचा हवाई पाहणी दौरा आणि दुसरा उधोजीराजेंचा कोकणाचा चक्रीवादळग्रस्त भागाचा पाहणी दौरा. तुमचा चॉईस सांगा, म्हणजे मग दुसरीकडे अजून कोणाला तरी पाठवू.आम्हाला कोड्यात टाकून संपादक दुसऱ्या दिवसासाठीचा अग्रलेख लिहिण्यात व्यग्र झाले.आम्ही विचारात पडलो, प्रधानसेवकांसोबतचा दौरा करावा की उधोजीराजेंसोबतचा दौरा करावा ? असा एखादा दौरा कव्हर करायचा असला की, आधी पोटाची व्यवस्था कशी असेल याचा अंदाज घ्यावा लागतो नाहीतर उगाच ‘ येड़ा बेटा बारात में जाये, घर की पान सुपारी खाये !’ असा प्रकार होतो. सैन्य पोटावर चालतं असं म्हणतात, तसंच पत्रकारांच सैन्यही पोटावर आणि पाकिटावर चालतं.जो कोणी आमचं पोट आणि पाकीट जड करून टाकेल तो आमचा.
आम्ही मनातल्यामनात विचार करू लागलो, ‘सेवकां’सोबत जावं की ‘राजें’सोबत ? आम्ही नावावरून निर्णय घेणार होतो ; पण अचानक शेक्सपिअर आठवला . ‘ नावात काय आहे ?’ आम्ही गोंधळलो. दोघांचे चेहरे डोळ्यांसमोर आणले . बापरे ! ‘ सेवकां’च्या चेहऱ्यात ‘ सेवक’ कुठे दिसत नव्हता आणि ‘राजें’च्या चेहऱ्यात ‘राजा’ कुठे दिसत नव्हता ! आमच्या मनातला गोंधळ आघाडी सरकारच्या गोंधळापेक्षाही जास्त वाढला . मग आम्ही कल्पनेनेच दोघांच्या दौऱ्यात सामील झालो. मोरांसमोर दाणे टाकणारे , पत्रकारांसमोर निदान ‘ बेदाणे’ तरी टाकतील या आशेने आम्ही ‘ शिव भोजन थाळी’ मागे सारत , मनातल्यामनात
थुई थुई नाचत आधी प्रधान सेवकांच्या दौऱ्यात सामील झालो.
आम्ही प्रधान सेवकांसोबत गुजराथकडे जाणाऱ्या विमानात बसलो आहोत. विमान हवेत झेपावताच प्रधान सेवक समोर उभ्या असलेल्या सेवकाला इशारा करतात. तो सेवक पत्रकारांसमोर , खमण- ढोकला, फाफडा, जिलेबी, सुकामेवा यांनी भरलेले ट्रे ठेवतो.
प्रधान सेवक – (प्रसन्न मुद्रेने) मित्रो , हम गुजरात के हमारे आपदाग्रस्त भाइयों को मिलने जा रहे हैं. क्योंकि हमारा प्लेन पानी पर नही उतर सकता , इसलिए हम नीचे नही उतरेंगे. खाली पेट किसीका दुख समजा नही जा सकता, इसलिए आप लोगोंके खाने पिनेका इंतजाम किया है. ये ब्रेकफास्ट है. लंच में आप व्हेज – नॉनव्हेज जो चाहे ले सकते है. मुझे छोड़कर आप अकेले नही खाओंगे इसलिए मैं भी थोड़ा खा लेता हूं. खाओ .
आम्ही उधोजीराजेंसोबत कोकण दौऱ्यावर जाण्यासाठी विमानतळावर उभे आहोत. समोरून उधोजीराजे येतात. आम्ही हसून त्यांना नमस्कार करतो. ते कसनुसं हसून ( समोर काँग्रेसचा मंत्री असल्यासारखं) प्रतिनमस्कार केल्यासारखं करतात.
उधोजीराजे – ( आधीच गंभीर असलेली मुद्रा अजून जास्त गंभीर करीत ) – मित्रांनो , मास्क नीट लावा.एकमेकात अंतर ठेवा.विमानात चढतांना शक्यतो ती जी शिडी असते ना तिच्या रेलिंगला हात लावू नका. काय होतं ना , की एक लावतो मग दुसरा लावतो. अशाच्याने मग विषाणू फैलावतो. आणि समजा चुकून जर हात लागलाच, लागू शकतो , कोणाचाही लागू शकतो. अगदी माझासुद्धा लागू शकतो. किंबहुना, हात लावू नका म्हटल्यावर तो लागण्याची शक्यता अधिकच वाढते.असं जर का झालंच तर विमानात चढल्यावर हात नीट धुवा. विमानात आपण भरपूर पाण्याची व्यवस्था केली आहे. विमानात चढतांना घाई करू नका. ढकलाढकली तर अजिबात करू नका. सर्वजण वर चढल्याची खात्री करूनच विमान उडणार आहे. दुसरं म्हणजे आपला हा दौरा धावता दौरा आहे. अशा प्रसंगी आपण खाण्यापिण्यात कसा वेळ घालवायचा , म्हणूनच आपण फक्त पाणी पिऊनच हा धावता दौरा करणार आहोत. नाहीतरी धावतांना आपण पाणीच पितो ना ? तिकडून परत आल्यावर प्रत्येकाला मागणीनुसार शिवभोजन थाळी देण्यात येईल.आमच्या त्रिपक्षीय बैठकीत असाच निर्णय झाला आहे. चला.
आम्ही संपादकांना आमचा प्रधानसेवकांसोबत दौऱ्यावर जाण्याचा निर्णय सांगून टाकला.
